Geen categorie

Normaal?

Er is weer een tijd verstreken en ik heb mijn nieuwe beroep steeds meer eigen gemaakt. Feit is; het wordt ‘normaal’. Niet elk detail is meer bijzonder, nu springen de mooie en/of opvallende dingen er enkel nog uit. Gelukkig, en soms ook niet, zijn dat er veel.

Zo vloog ik twee weken geleden met één van de trainers uit de opleiding! Een Schotse dame, hartstikke leuk. Dat maakte me natuurlijk wel ietsje nerveus, gezien zij mij het gedeelte over de ultra belangrijke veiligheid heeft bijgebracht. Maar gelukkig waren het ontzettend gezellige dagen met haar en hebben we juist veel lol gehad.

Vorige week was fijn; toen vloog ik op donderdag alleen heen naar Bilbao, Spanje, en de dag erna alleen terug. Op die locatie was ik nog niet geweest, dus was erg benieuwd. De anderen kenden het echter allemaal al wel en wilde niet even gezellig de stad in. Héél erg lang was er niet voor, maar ik wilde toch graag even op een terrasje zitten. En dat was heerlijk, zelfs alleen.
image

image

image

Én heerlijke Spaanse hapjes gegeten (pinchos)

image

Wat ik heel bijzonder vond, was om een bange passagier mee te maken. Ik hoorde van mijn collega dat er een meisje was die ontzettend bang was om te vliegen, echte vliegangst dus. Ik vroeg aan de betreffende passagier of het haar iets geruster zou stellen als ze vlakbij mij achterin het vliegtuig zou zitten. Dat wilde ze wel graag. Ze vloog wel vaker, maar ze was keer op keer zo angstig, vertelde ze in het Engels.
Ik heb ook echt nog nooit iemand zó bang gezien. Wrijvend, tikkend met haar handen, angstig om zich heen kijkend, steeds paniekerig bij mij bevestiging vragen met een duim omhoog, gingen we de lucht in. Het duurde even voor ze gekalmeerd was, maar toen we eenmaal airborne waren, ging het wel. Echter was de landing precies hetzelfde.

Ook heb ik dingen meegemaakt die minder leuk waren. En zelfs in een korte tijd. Vorige week vlogen we van Amsterdam naar Florence, maar tijdens de landing, schoten we toch ineens weer omhoog. Vanwege harde wind was landen niet mogelijk, dus cirkelden we rondjes boven de stad. Helaas ging de wind niet liggen, en moesten we uitwijken naar Bologna. Maar in Florence wachtten natuurlijk honderd mensen om met óns toestel mee terug naar Nederland te gaan. Zij werden vanuit daar met bussen naar Bologna gebracht, waarna onze passagiers met dezelfde bussen naar Florence werden gebracht. Ondertussen moesten wij dus wachten om terug naar Nederland te kunnen. Dat heeft uiteindelijk vier uur extra geduurd. Ik was om twee uur ’s nachts pas in Utrecht.

En vandaag gebeurde er ook weer iets onverwacht: we sliepen in Toulouse en nét voor ik m’n uniform wilde aantrekken werd er op m’n deur geklopt door de gezagvoerder met de mededeling dat onze vlucht twee uur vertraagd was. Dus zijn we heerlijk in de zon gaan lunchen met z’n vieren. Toen we uiteindelijk echter drie uur later in het vliegtuig zaten, mochten we niet direct vertrekken van de luchtverkeersleiding. We hadden geen brandstof genoeg om naar Amsterdam te vliegen! En laten ze daar nou net in staking zijn. Na anderhalf uur wachten werd besloten dat we een tussenstop in Genève moesten maken om te tanken. Dat duurde natuurlijk véél langer dan gepland, en dat maakte de al uren wachtende passagiers niet minder boos en gefrustreerd.

Uiteindelijk misten alle passagiers in beide gevallen hun verbindingen. Gelukkig regelt KLM hotelkamers voor deze passagiers, maar toch zijn het erg onprettige gebeurtenissen. Ook voor ons een zware taak, om iedereen tevreden te houden.

Advertenties
Standaard
Geen categorie

Spookhotel

Alweer twee weken voorbij, wat vliegt de tijd…

Inmiddels overnachtingen gehad in Bologna en Florence (in de eerste week) met helaas weinig vrije tijd. De tweede week was veel beter: slapen in Alesund, Nice, Bristol en Torp.

In Alesund ben ik met de co-piloot een flinke wandeling gaan maken in de omgeving van ons hotel. Práchtig was het!

20160505_004044

Het was heerlijk zonnig weer, terwijl de besneeuwde bergtoppen in de verte zichtbaar waren.

Dat was anders in Nice, waarvan ik verbaasd was dat het zo gezellig en pittoresk was. De eerste keer dat ik daar was, heb ik dit deel ervan niet gezien:

 

20160505_154028

Én een heerlijk strand (panorama-foto):

 

20160505_125637

Torp was ook mooi:

20160509_141642

Maar wel van een heel ander kaliber. Waar we er in Alesund geen last van hadden, was het anders voor Torp: in heel Noorwegen staakt het hotelpersoneel. Dat betekende voor ons dat het volledige hotel alleen voor onze crew geopend was. Er sliepen dus maar vier mensen!

En het gaat echt om een groot hotel, alle gebouwen op de foto maken er deel van uit:

20160507_120224.jpg

Dus een heus spookhotel, geen mens te bekennen.

Standaard