Geen categorie

Voor vast!

Weer een fijne werkweek en een half weekend thuis achter de rug. De werkweek was echt werken+eten+slapen, zo kan het ook zijn. Gelukkig hebben we wel even het centrum van Bristol kunnen bewonderen, al is het beduidend grijzer dan de eerder gefotografeerde bestemmingen:

image

Ik heb net het eindeproeftijdgesprek gehad met mijn manager. Nu ben ik écht officieel in dienst met een vijfjaarcontract!

Als ik op de afgelopen maanden terugkijk, realiseer ik me dat het echt een flinke uitdaging is geweest om een veilige haven te verlaten voor iets totaal onbekends, maar ik ben zó blij dat ik de stap gemaakt heb! Wat dat betreft is 2016 nu al een bijzonder enerverend jaar geweest wat persoonlijke ontwikkeling betreft.

Aankomende week twee keer in Utrecht slapen, want ik heb twee losse werkdagen en een driedaagse. De twee overnachtingen in het buitenland zijn beide in een hopelijk zonnig Italië: Bologna en Florence. Misschien ontbijtje in de zon, want er is alleen vrije tijd in de ochtend.

Ik vrees in Utrecht voor overvolle treinen vanwege Koningsnacht- en dag, ik hoop dat het meevalt…

Advertenties
Standaard
Geen categorie

Stand-by

Daar was ‘ie dan; de eerste standby-week. En dat maar liefst vijf dagen lang. Op mijn rooster stond dat ik van 5.00 tot 17.00 oproepbaar ben en dus binnen een uur op Schiphol moet zijn. Vanuit Nijmegen onmogelijk, dus dinsdagavond naar Utrecht en vroeg naar bed.

Het begon goed; ik werd om half negen wakker en was dus niet wakker gebeld. Rustig ontbijten, beetje televisie kijken en Ruzzelen. Maar om 11.00 werd ik gebeld! Ik moest me twee uur later aanmelden voor vier dagen vliegen. Ideaal, want drie nachtjes weg is altijd nog beter dan dagelijks twaalf uur lang wachten tot je gebeld wordt.

Dus strak in pak zat ik netjes te wachten in de briefingroom waar ik wekelijks een nieuwe collega ontmoet om de aankomende vluchten te bespreken. Na een kwartier begon ik me zorgen te maken om mijn nergens te bekennen collega. Heb ik iets over het hoofd gezien? Na twintig minuten maar eens gaan bellen met Crew Control.

Zij vertelden dat mijn collega in Bilbao, Spanje is en ik daar deadheading naartoe vlieg om een zieke collega te vervangen. Deadheading… wat was dat ook weer? Het begon me te dagen; ik ga als passagier naar Spanje en als flight attendant werkend terug! Blijkbaar was de CA2 op locatie ziek geworden en moest ik de vlucht terug naar Nederland doen. Gaaf! Op mijn boardingkaart stond rij 1, dat betekent ook nog eens business class 🙂  Ik boardde met de passagiers en kon dus twee uur heel relaxed genieten van series op m’n iPad. De CA2 die ik verving had inderdaad last van haar oren gekregen, met dezelfde klachten als ik in de tweede week.
Het was verder een leuke werkweek; leuke collega’s en fijne bestemmingen, waarvan er twee bij zaten waar ik nog niet geweest was: Turijn, Frankfurt en Sandefjord.
Het waren wel zware dagen, want het was werken-eten-slapen. Geen tijd voor zon, zee, strand helaas. Dus zaterdagmiddag kwam ik doodmoe weer in Utrecht thuis. Helaas moest ik ook de zondag nog standby staan. Het leek me sterk dat ik daarvoor óók nog opgeroepen zou worden, gezien de initial-genoten in de groepsapp lieten weten dat zij de hele standy-week uit hun neus hebben zitten eten.
Niets was minder waar: om 05.30 ging de telefoon met de aanbieding Bergen heen en weer. Dus maar weer in ’t pak. Na deze vlucht mocht ik me afmelden en naar huis.

Aankomende week weer vier dagen. Elke dag om vier uur op, maar gelukkig wat meer tijd in de middag: Kristiansand, Bristol en Brussel.

Standaard
Geen categorie

Vakantie?!

Brussel zou het maandag worden, alleen maar een heen en weertje. Lekker kort dienstje, maar de luchthaven van Brussel was nog niet open. Dus belde ik zondagmiddag met Crew Control met de vraag of de vlucht wel door zou gaan. Helaas niet, maar in plaats daarvan stond ik van 5 tot 8 in de ochtend reserve. Bah, toch zondagavond maar met de auto naar Utrecht. Dus… Rijden rijden rijden in het 🚗. Tot ik me aangekomen in Utrecht realiseerde dat ik de huissleutels van mijn grote vriend Joost vergeten ben. Ik kon wel door de grond. Joost bleek geen bekenden met zijn sleutels in de buurt te hebben wonen, dus er zat niks anders op dan weer terug naar Nijmegen én Utrecht te rijden. Oh wat baalde ik. Vooral omdat de tijd dat ik voor een redelijk aantal slaapuurtjes nodig had al haast verstreken was. Ik besloot Crew Control te bellen met mijn verhaal en omdat mijn eerlijkheid daarover gewaardeerd werd én omdat ik de moeite had genomen om voor drie uurtjes standby naar Utrecht te rijden, zou ik de volgende dag niet opgeroepen worden. Wat was ik blij toen ik Rick kon verrassen met toch een nachtje thuis! En de dag vrij kon ik mooi besteden aan mijn checkvlucht van de volgende dag.

Op dinsdagochtend mocht ik me vroeg aanmelden voor die vlucht: een heen en weer waar je op je vingers wordt gekeken of je je safety en service aan boord inmiddels onder de knie hebt, gevolgd door een vraaggesprek over veiligheid. Ik had best goed geleerd, maar álles kan je nooit weten, dus ik was best zenuwachtig. Gelukkig was de checker een ontzettend leuke meid, waar ik direct mee klikte, dus het was meer gezellig dan een strenge check. Dus vol trots haalde ik het. Over twee weken nog het ‘einde proeftijd gesprek’ en dan ben echt vast in dienst, voor vijf jaar zeker.

Op woensdagochtend meldde ik me aan voor een vierdaagse met stops in Nice, Turijn en Bologna. Wow, drie zonnige bestemmingen waar we ook nog eens vroeg in de middag aankomen. In Italië ben ik al jaren niet geweest en nu twee dagen achtereen. Als de crew dan ook maar gezellig was. En dat was het; twee supergezellige cockpitmannen en een geweldige senior, Nadia. Iedereen was in voor een feestje, dus we hebben er ook echt van genoten:

image

image

Tenminste, van Nice en Turijn, want een uur vóór we met grootse plannen richting Bologna wilden, werden Nadia en ik per telefoon gevraagd te gaan rennen voor één vlucht naar het koude Trondheim in Noorwegen! Dat was een flink potje balen, want we hadden echt al een middagje uitgestippeld. Dus de leuke cockpitcrew kwijt en ineens naar een koude stad waar niets te beleven valt. Erg jammer. In Trondheim hebben we wel van een uitgebreide lunch genoten en een wijntje op de kamer gedronken, maar verder was het alleentijd op de hotelkamer.

Gelukkig hadden we vanochtend een korte reünie met de eerste crew, voor een heen en weertje Kristiansand. Op de heenweg 24 passagiers, dat heb ik nog niet meegemaakt.

Al met al leek de afgelopen dagen wel vakantie! Ik kan er met m’n hoofd af en toe nog steeds niet bij hoe dit mogelijk is; een paar vluchten werken om vervolgens uitgebreid in Europese steden luxe te eten en overnachten op ‘kosten van de baas’. Natuurlijk sta je om 4u in de ochtend al naast je bed en is het hard werken, maar ik voel me desondanks enorm bevoordeeld!

image

Standaard
Geen categorie

Medaille

Afgelopen week  verliep lekker. Ben maandag voor de eerste keer met de auto naar Schiphol gereden, omdat er gedoe was met de treinen in Utrecht en ik me weer vroeg (05.50u) moest aanmelden. En ondanks dat de navigatie het ineens begaf, bereikte ik mijn bestemming netjes op tijd. De eerste nachtstop was Bordeaux, waar we rond 14.00 al aankwamen. Mijn cabine-collega wilde op haar kamer blijven, maar de heren van de cockpit hadden zin in een biertje op het terras. En wie ben ik om daar nee op te zeggen :). Het was een geweldig gezellige middag in een prachtige stad met lekker weer:

 

PicsArt_03-28-06.55.02

Dit is dan zo’n grandioos voordeel van het werk…

De andere kant van de medaille maakte ik ook mee: de volgende dag op een vlucht van Bergen naar A’dam werd er een man onwel. Ik was net met de service begonnen toen er een Frans sprekende vrouw in paniek door het gangpad kwam rennen. De man naast haar zag bleek, zweette enorm en reageerde vertraagd. Ik dacht aan een hartaanval, maar hij had niet alle symptomen. Na overleg met mijn collega en wat verder onderzoek, kwamen we tot de conclusie dat het een laag bloedsuiker moest zijn. Hij was behoorlijk eigenwijs, maar uiteindelijk heb ik hem cola kunnen opdringen. Zijn eindbestemming bleek Los Angeles, maar hij ging alsnog ziek van boord, en is opgevangen door de Eerste Hulp, dus ik denk niet dat hij zijn vlucht gehaald heeft…

De volgende nachtstop was in Trondheim, in het noorden van Noorwegen. Nog niet eerder geweest, maar ik had al van anderen gehoord dat het hotel geweldig zou zijn.

IMG_clarion27.jpg_1_1_D54QII0

En inderdaad, heel modern en echt een prachtkamer. Helaas kwamen we pas om twaalf uur in de avond aan en moesten we relatief vroeg op, dus het werd een ontbijt op bed. Ook geen straf:

IMG_20160331_095120.jpg

Wat een verwennerij toch elke keer.

Inmiddels is het weekend thuis bijna voorbij. De diensten verschuiven een beetje over de aankomende weekenden heen, dus het zullen meer doordeweekse dagen zijn dat ik thuis ben.

Morgen zou ik naar Brussel vliegen, maar dat gaat uiteraard niet door. Dus een reserve gekregen. En voor de rest van de week zijn er zonnige stopjes in Nice, Turijn en Bologne! Met elke dag in de middag al daar zullen er wel wat terrasjes in de zon bezocht worden :D.

Standaard