Welkom

Carrière-switch

Tja, daar gaat ‘ie dan… een weblog. Nooit eerder gedaan, ook nooit behoefte aan gehad.

Maar nu is het anders; ik ga een avontuur aan, waarvan ik zelf nog niet weet hoe het gaat verlopen; cabin attendant worden voor een grote luchtvaartmaatschappij. Hartstikke spannend, zo’n carrière-switch, terwijl alles zo veilig was; huisje-boompje-beestje en een vast contract in de zorgsector.
En toch voel ik al zo lang dat ik iets totaal anders moet gaan doen. Iets in toerisme, horeca, reizen, dienstverlening, servicegericht. Dan heb ik toch de perfecte combinatie te pakken?

We zullen het zien. Hier houd ik je op de hoogte van het verloop. Schiphol, here i come…

photo

** Oudere berichten staan onderaan **

Standaard
Geen categorie

Plebs

De afgelopen week was ik ingedeeld op een aangevraagd zesdaagse met een gezellige collega. De eerste dag een heen en weer die enorm vertraagde en daarna een vijfdaagse. Wel met een fijne dag vrij op locatie. Durham Tees Valley. Het dorp werd door de cockpit het “afvoerputje van Engeland” genoemd. Vooral vanwege het zeer groot percentage tienermoeders en aso-volk dat er woont. Ik dacht dat het allemaal wel mee zou vallen, maar toen we daar vrijdagavond na vier vluchten nog gingen dansen in een lokale club, bleek niets minder waar. De meisjes lopen daar praktisch in lingerie, zijn snel dronken en gedragen zich niet bepaald volgens een norm. Natuurlijk geweldig om een keer te zien! De muziek die werd gedraaid staan waarschijnlijk állemaal in de Foute Top 100, en iedereen ging er helemaal op los. Ik heb me erg goed vermaakt en veel gedanst, heerlijk. Helaas gingen we rond half drie weg, want de volgende dag stond er een high tea geland in het redelijk nabij gelegen stadje York.

Het was een chique aangelegenheid, maar wel erg lekker en gezellig. En York is een mooie stad met veel oude gebouwen en leuke straatjes.

image

image

image

image

image

image

image

image

Niet thuis helaas, maar dit was zeker een onvergetelijk weekend!

Standaard
Geen categorie

Normaal?

Er is weer een tijd verstreken en ik heb mijn nieuwe beroep steeds meer eigen gemaakt. Feit is; het wordt ‘normaal’. Niet elk detail is meer bijzonder, nu springen de mooie en/of opvallende dingen er enkel nog uit. Gelukkig, en soms ook niet, zijn dat er veel.

Zo vloog ik twee weken geleden met één van de trainers uit de opleiding! Een Schotse dame, hartstikke leuk. Dat maakte me natuurlijk wel ietsje nerveus, gezien zij mij het gedeelte over de ultra belangrijke veiligheid heeft bijgebracht. Maar gelukkig waren het ontzettend gezellige dagen met haar en hebben we juist veel lol gehad.

Vorige week was fijn; toen vloog ik op donderdag alleen heen naar Bilbao, Spanje, en de dag erna alleen terug. Op die locatie was ik nog niet geweest, dus was erg benieuwd. De anderen kenden het echter allemaal al wel en wilde niet even gezellig de stad in. Héél erg lang was er niet voor, maar ik wilde toch graag even op een terrasje zitten. En dat was heerlijk, zelfs alleen.
image

image

image

Én heerlijke Spaanse hapjes gegeten (pinchos)

image

Wat ik heel bijzonder vond, was om een bange passagier mee te maken. Ik hoorde van mijn collega dat er een meisje was die ontzettend bang was om te vliegen, echte vliegangst dus. Ik vroeg aan de betreffende passagier of het haar iets geruster zou stellen als ze vlakbij mij achterin het vliegtuig zou zitten. Dat wilde ze wel graag. Ze vloog wel vaker, maar ze was keer op keer zo angstig, vertelde ze in het Engels.
Ik heb ook echt nog nooit iemand zó bang gezien. Wrijvend, tikkend met haar handen, angstig om zich heen kijkend, steeds paniekerig bij mij bevestiging vragen met een duim omhoog, gingen we de lucht in. Het duurde even voor ze gekalmeerd was, maar toen we eenmaal airborne waren, ging het wel. Echter was de landing precies hetzelfde.

Ook heb ik dingen meegemaakt die minder leuk waren. En zelfs in een korte tijd. Vorige week vlogen we van Amsterdam naar Florence, maar tijdens de landing, schoten we toch ineens weer omhoog. Vanwege harde wind was landen niet mogelijk, dus cirkelden we rondjes boven de stad. Helaas ging de wind niet liggen, en moesten we uitwijken naar Bologna. Maar in Florence wachtten natuurlijk honderd mensen om met óns toestel mee terug naar Nederland te gaan. Zij werden vanuit daar met bussen naar Bologna gebracht, waarna onze passagiers met dezelfde bussen naar Florence werden gebracht. Ondertussen moesten wij dus wachten om terug naar Nederland te kunnen. Dat heeft uiteindelijk vier uur extra geduurd. Ik was om twee uur ’s nachts pas in Utrecht.

En vandaag gebeurde er ook weer iets onverwacht: we sliepen in Toulouse en nét voor ik m’n uniform wilde aantrekken werd er op m’n deur geklopt door de gezagvoerder met de mededeling dat onze vlucht twee uur vertraagd was. Dus zijn we heerlijk in de zon gaan lunchen met z’n vieren. Toen we uiteindelijk echter drie uur later in het vliegtuig zaten, mochten we niet direct vertrekken van de luchtverkeersleiding. We hadden geen brandstof genoeg om naar Amsterdam te vliegen! En laten ze daar nou net in staking zijn. Na anderhalf uur wachten werd besloten dat we een tussenstop in Genève moesten maken om te tanken. Dat duurde natuurlijk véél langer dan gepland, en dat maakte de al uren wachtende passagiers niet minder boos en gefrustreerd.

Uiteindelijk misten alle passagiers in beide gevallen hun verbindingen. Gelukkig regelt KLM hotelkamers voor deze passagiers, maar toch zijn het erg onprettige gebeurtenissen. Ook voor ons een zware taak, om iedereen tevreden te houden.

Standaard
Geen categorie

Spookhotel

Alweer twee weken voorbij, wat vliegt de tijd…

Inmiddels overnachtingen gehad in Bologna en Florence (in de eerste week) met helaas weinig vrije tijd. De tweede week was veel beter: slapen in Alesund, Nice, Bristol en Torp.

In Alesund ben ik met de co-piloot een flinke wandeling gaan maken in de omgeving van ons hotel. Práchtig was het!

20160505_004044

Het was heerlijk zonnig weer, terwijl de besneeuwde bergtoppen in de verte zichtbaar waren.

Dat was anders in Nice, waarvan ik verbaasd was dat het zo gezellig en pittoresk was. De eerste keer dat ik daar was, heb ik dit deel ervan niet gezien:

 

20160505_154028

Én een heerlijk strand (panorama-foto):

 

20160505_125637

Torp was ook mooi:

20160509_141642

Maar wel van een heel ander kaliber. Waar we er in Alesund geen last van hadden, was het anders voor Torp: in heel Noorwegen staakt het hotelpersoneel. Dat betekende voor ons dat het volledige hotel alleen voor onze crew geopend was. Er sliepen dus maar vier mensen!

En het gaat echt om een groot hotel, alle gebouwen op de foto maken er deel van uit:

20160507_120224.jpg

Dus een heus spookhotel, geen mens te bekennen.

Standaard
Geen categorie

Voor vast!

Weer een fijne werkweek en een half weekend thuis achter de rug. De werkweek was echt werken+eten+slapen, zo kan het ook zijn. Gelukkig hebben we wel even het centrum van Bristol kunnen bewonderen, al is het beduidend grijzer dan de eerder gefotografeerde bestemmingen:

image

Ik heb net het eindeproeftijdgesprek gehad met mijn manager. Nu ben ik écht officieel in dienst met een vijfjaarcontract!

Als ik op de afgelopen maanden terugkijk, realiseer ik me dat het echt een flinke uitdaging is geweest om een veilige haven te verlaten voor iets totaal onbekends, maar ik ben zó blij dat ik de stap gemaakt heb! Wat dat betreft is 2016 nu al een bijzonder enerverend jaar geweest wat persoonlijke ontwikkeling betreft.

Aankomende week twee keer in Utrecht slapen, want ik heb twee losse werkdagen en een driedaagse. De twee overnachtingen in het buitenland zijn beide in een hopelijk zonnig Italië: Bologna en Florence. Misschien ontbijtje in de zon, want er is alleen vrije tijd in de ochtend.

Ik vrees in Utrecht voor overvolle treinen vanwege Koningsnacht- en dag, ik hoop dat het meevalt…

Standaard
Geen categorie

Stand-by

Daar was ‘ie dan; de eerste standby-week. En dat maar liefst vijf dagen lang. Op mijn rooster stond dat ik van 5.00 tot 17.00 oproepbaar ben en dus binnen een uur op Schiphol moet zijn. Vanuit Nijmegen onmogelijk, dus dinsdagavond naar Utrecht en vroeg naar bed.

Het begon goed; ik werd om half negen wakker en was dus niet wakker gebeld. Rustig ontbijten, beetje televisie kijken en Ruzzelen. Maar om 11.00 werd ik gebeld! Ik moest me twee uur later aanmelden voor vier dagen vliegen. Ideaal, want drie nachtjes weg is altijd nog beter dan dagelijks twaalf uur lang wachten tot je gebeld wordt.

Dus strak in pak zat ik netjes te wachten in de briefingroom waar ik wekelijks een nieuwe collega ontmoet om de aankomende vluchten te bespreken. Na een kwartier begon ik me zorgen te maken om mijn nergens te bekennen collega. Heb ik iets over het hoofd gezien? Na twintig minuten maar eens gaan bellen met Crew Control.

Zij vertelden dat mijn collega in Bilbao, Spanje is en ik daar deadheading naartoe vlieg om een zieke collega te vervangen. Deadheading… wat was dat ook weer? Het begon me te dagen; ik ga als passagier naar Spanje en als flight attendant werkend terug! Blijkbaar was de CA2 op locatie ziek geworden en moest ik de vlucht terug naar Nederland doen. Gaaf! Op mijn boardingkaart stond rij 1, dat betekent ook nog eens business class 🙂  Ik boardde met de passagiers en kon dus twee uur heel relaxed genieten van series op m’n iPad. De CA2 die ik verving had inderdaad last van haar oren gekregen, met dezelfde klachten als ik in de tweede week.
Het was verder een leuke werkweek; leuke collega’s en fijne bestemmingen, waarvan er twee bij zaten waar ik nog niet geweest was: Turijn, Frankfurt en Sandefjord.
Het waren wel zware dagen, want het was werken-eten-slapen. Geen tijd voor zon, zee, strand helaas. Dus zaterdagmiddag kwam ik doodmoe weer in Utrecht thuis. Helaas moest ik ook de zondag nog standby staan. Het leek me sterk dat ik daarvoor óók nog opgeroepen zou worden, gezien de initial-genoten in de groepsapp lieten weten dat zij de hele standy-week uit hun neus hebben zitten eten.
Niets was minder waar: om 05.30 ging de telefoon met de aanbieding Bergen heen en weer. Dus maar weer in ’t pak. Na deze vlucht mocht ik me afmelden en naar huis.

Aankomende week weer vier dagen. Elke dag om vier uur op, maar gelukkig wat meer tijd in de middag: Kristiansand, Bristol en Brussel.

Standaard
Geen categorie

Vakantie?!

Brussel zou het maandag worden, alleen maar een heen en weertje. Lekker kort dienstje, maar de luchthaven van Brussel was nog niet open. Dus belde ik zondagmiddag met Crew Control met de vraag of de vlucht wel door zou gaan. Helaas niet, maar in plaats daarvan stond ik van 5 tot 8 in de ochtend reserve. Bah, toch zondagavond maar met de auto naar Utrecht. Dus… Rijden rijden rijden in het 🚗. Tot ik me aangekomen in Utrecht realiseerde dat ik de huissleutels van mijn grote vriend Joost vergeten ben. Ik kon wel door de grond. Joost bleek geen bekenden met zijn sleutels in de buurt te hebben wonen, dus er zat niks anders op dan weer terug naar Nijmegen én Utrecht te rijden. Oh wat baalde ik. Vooral omdat de tijd dat ik voor een redelijk aantal slaapuurtjes nodig had al haast verstreken was. Ik besloot Crew Control te bellen met mijn verhaal en omdat mijn eerlijkheid daarover gewaardeerd werd én omdat ik de moeite had genomen om voor drie uurtjes standby naar Utrecht te rijden, zou ik de volgende dag niet opgeroepen worden. Wat was ik blij toen ik Rick kon verrassen met toch een nachtje thuis! En de dag vrij kon ik mooi besteden aan mijn checkvlucht van de volgende dag.

Op dinsdagochtend mocht ik me vroeg aanmelden voor die vlucht: een heen en weer waar je op je vingers wordt gekeken of je je safety en service aan boord inmiddels onder de knie hebt, gevolgd door een vraaggesprek over veiligheid. Ik had best goed geleerd, maar álles kan je nooit weten, dus ik was best zenuwachtig. Gelukkig was de checker een ontzettend leuke meid, waar ik direct mee klikte, dus het was meer gezellig dan een strenge check. Dus vol trots haalde ik het. Over twee weken nog het ‘einde proeftijd gesprek’ en dan ben echt vast in dienst, voor vijf jaar zeker.

Op woensdagochtend meldde ik me aan voor een vierdaagse met stops in Nice, Turijn en Bologna. Wow, drie zonnige bestemmingen waar we ook nog eens vroeg in de middag aankomen. In Italië ben ik al jaren niet geweest en nu twee dagen achtereen. Als de crew dan ook maar gezellig was. En dat was het; twee supergezellige cockpitmannen en een geweldige senior, Nadia. Iedereen was in voor een feestje, dus we hebben er ook echt van genoten:

image

image

Tenminste, van Nice en Turijn, want een uur vóór we met grootse plannen richting Bologna wilden, werden Nadia en ik per telefoon gevraagd te gaan rennen voor één vlucht naar het koude Trondheim in Noorwegen! Dat was een flink potje balen, want we hadden echt al een middagje uitgestippeld. Dus de leuke cockpitcrew kwijt en ineens naar een koude stad waar niets te beleven valt. Erg jammer. In Trondheim hebben we wel van een uitgebreide lunch genoten en een wijntje op de kamer gedronken, maar verder was het alleentijd op de hotelkamer.

Gelukkig hadden we vanochtend een korte reünie met de eerste crew, voor een heen en weertje Kristiansand. Op de heenweg 24 passagiers, dat heb ik nog niet meegemaakt.

Al met al leek de afgelopen dagen wel vakantie! Ik kan er met m’n hoofd af en toe nog steeds niet bij hoe dit mogelijk is; een paar vluchten werken om vervolgens uitgebreid in Europese steden luxe te eten en overnachten op ‘kosten van de baas’. Natuurlijk sta je om 4u in de ochtend al naast je bed en is het hard werken, maar ik voel me desondanks enorm bevoordeeld!

image

Standaard
Geen categorie

Medaille

Afgelopen week  verliep lekker. Ben maandag voor de eerste keer met de auto naar Schiphol gereden, omdat er gedoe was met de treinen in Utrecht en ik me weer vroeg (05.50u) moest aanmelden. En ondanks dat de navigatie het ineens begaf, bereikte ik mijn bestemming netjes op tijd. De eerste nachtstop was Bordeaux, waar we rond 14.00 al aankwamen. Mijn cabine-collega wilde op haar kamer blijven, maar de heren van de cockpit hadden zin in een biertje op het terras. En wie ben ik om daar nee op te zeggen :). Het was een geweldig gezellige middag in een prachtige stad met lekker weer:

 

PicsArt_03-28-06.55.02

Dit is dan zo’n grandioos voordeel van het werk…

De andere kant van de medaille maakte ik ook mee: de volgende dag op een vlucht van Bergen naar A’dam werd er een man onwel. Ik was net met de service begonnen toen er een Frans sprekende vrouw in paniek door het gangpad kwam rennen. De man naast haar zag bleek, zweette enorm en reageerde vertraagd. Ik dacht aan een hartaanval, maar hij had niet alle symptomen. Na overleg met mijn collega en wat verder onderzoek, kwamen we tot de conclusie dat het een laag bloedsuiker moest zijn. Hij was behoorlijk eigenwijs, maar uiteindelijk heb ik hem cola kunnen opdringen. Zijn eindbestemming bleek Los Angeles, maar hij ging alsnog ziek van boord, en is opgevangen door de Eerste Hulp, dus ik denk niet dat hij zijn vlucht gehaald heeft…

De volgende nachtstop was in Trondheim, in het noorden van Noorwegen. Nog niet eerder geweest, maar ik had al van anderen gehoord dat het hotel geweldig zou zijn.

IMG_clarion27.jpg_1_1_D54QII0

En inderdaad, heel modern en echt een prachtkamer. Helaas kwamen we pas om twaalf uur in de avond aan en moesten we relatief vroeg op, dus het werd een ontbijt op bed. Ook geen straf:

IMG_20160331_095120.jpg

Wat een verwennerij toch elke keer.

Inmiddels is het weekend thuis bijna voorbij. De diensten verschuiven een beetje over de aankomende weekenden heen, dus het zullen meer doordeweekse dagen zijn dat ik thuis ben.

Morgen zou ik naar Brussel vliegen, maar dat gaat uiteraard niet door. Dus een reserve gekregen. En voor de rest van de week zijn er zonnige stopjes in Nice, Turijn en Bologne! Met elke dag in de middag al daar zullen er wel wat terrasjes in de zon bezocht worden :D.

Standaard